ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ

Ανοίξαμε τα μάτια μας και είδαμε με τρόμο

Πόσο αόριστο κίνδυνο ο χρόνος προγεννάει

Κοίταξε και το μυαλό μας και ηλεκτρίστηκε

Και με πεφωτισμένο σάλτο

Φτιάξαμε παιγνία.

Κραυγάσαμε

Με στόμφο, καταγράψαμε

Με χάρη και μετά στα χρόνια ποτιστήκαμε

Κάθε γόνος να γεννά και να γρονθοκατακτίζει.

Χαμογελάσαμε με τρέλα

Στο πρόσωπο της καταιγίδας

Και με παγωμένο βλέμμα

Εκτελέσαμε τους κυνηγούς μας

Οριοθετήσαμε το θάρρος

Και του χαρίσαμε βιβλία

Ξορκίσαμε τις μάγισσες

Και τις καλέσαμε πίσω

Ο χρόνος συνέχισε οικτρά να στεγνοπάλλεται

Και εμείς τον αδαή χαβά μας, που όπως το χε

Η τύχη, μας κρατεί στεγνούς και κομψούς ακόμα.

Και κάτι ακόμα παραμένει

Να μας ενδοτρώει.

Γιορτάσαμε,

Ξεχάσαμε το ντήλ,

Για να ηλεκτριστούμε και να αναδυθούμε

Γεννήσαμε γοργά μια άρρωστη σκιά μας

Και τώρα θέλει την σπηλιά και τα παιδιά μας.

Κι ας είναι η σπηλιά στεγνή και εμείς παχείς,

Κι ας είναι η τσέπη μας επενδυμένη

Και τα σπαθιά γεμάτα

Η σκιά πεινάει.

ΒΑΣΙΚΗ ΠΛΑΝΗ

Βλέπω τ’ αστρικό τραγούδι να παρελαύνει μπρος μου

Τις νότες καταγράφω μ’ ενοχή και το κενό γεμίζω

Σύμφωνο με βρίσκει η ενδότερη δομή, διαμάντι!

Φωλεύει σε γαλαξίες μακρυά μεσ’ την καρδιά σας

Και δωσ’ του οι αστραποσφυριές, τα σίδερα παντρεύουν

Πλέκουν οι αστραράχνες σοφιστά και πυρηνοδένουν

Ανασαίνει ο χώρος με φωτιά και αποπνέει σκόνη

Σίγουρα μια φωλιά, αναμφίβολα μια σίγουρη γωνιά

Ένας στρόβιλος μας γνέφει και γρηγορογυρίζει

Απαγάγει απ’ το ρόλο τους τα φτωχοφωλιασμένα

Φτερά στη σκέψη δίνουν και οι σοφοί το σκάνε

Της φυγής η ώρα μού σφυρά κι’ άκραυγα με σπρώχνει

Και στη φωλίτσα τρέχω, γαλαξίες μακρυά

Λάκτισμα ανθρώπου μα γιγαντολαχανιάζω

Στην θύρα πλέον δεν χωρώ και γύρω-γύρω τρέχω

Δρασκελώνει ο τρόμος και ψυχολαχταράω

Και με ένστικτο Παβλοφικό ψιθυρογαυγίζω

«Φοβού τους σπουδοκεντρικούς, σε βλέπω και προβλέπω»

Φλύαρο με βρίσκει η ενδότερη δομή, λεπίδι!

Τις νότες σβήνω μ’ ενοχή και στο κενό αρμενίζω.