Ψυχολογικός Ντετερμινισμός: She is not that much into you.

...και ιδού γιατί το προηγούμενο κείμενο αρνήθηκε να φορέσει την κελεμπία της επιστήμης και έσκασε μύτη με τη φόρμα και την ελβιέλλα. Κάπου ήθελε να πάει, ξεκίνησε για το Μέγαρο, σκάλωσε στο πάρκο να παίζει φρίσμπι με ψιονικά σκυλιά και γάτες που είναι και ζωντανές και νεκρές ταυτόχρονα. Το θέμα δεν ήταν να πιάσουμε την ελεύθερη βούληση και να γαμήσουμε το πτώμα της για άλλη μια φορά.

Το θέμα πάει στις γκόμενες. Και όχι μόνο σε αυτές, αλλά και σε εμάς.

Παλαιότερα είχα αποφανθεί («Αγαπητέ μου σκληρέ δίσκε», κατά το «αγαπητό μου ημερολόγιο») ότι

Provided that there is sufficient romantic attraction to a certain individual, all inhibiting priorities, events and personality traits in one's life tend to decrease in their potential to prohibit behaviors stemming from that attraction....but what if this romantic attraction stems from facilitating priorities, events and personality traits? Don't we have anything else then but a private battle of wits?

Μα δεν τσινάς κάθε φορά που ένα αντικείμενο του πόθου σου σού σερβίρει το γνωστό ζυμαρικό με μια sauce a la plausible cause του στυλ «δεν ψάχνω κάτι αυτόν τον καιρό», «αξίζεις κάτι καλύτερο», «είμαι απαίσιος άνθρωπος», «σε βλέπω σαν φίλο» και λοιπές παπαριές;

Το μέρος του μυαλού σου που τσινάει λίγο πριν προφέρεις τις γνωστές παραλλαγές του ”she’s special” με την λίγο-πολύ γνωστή προφορά γκαγκαούγκαλου του Eddie Murphy στο Raw, στιγμ. 3:13

καταλαβαίνει ένα πράγμα: η επιθυμία του αντικειμένου του πόθου σου να ενδώσει έχασε τη μάχη από μια «αντίπαλη» λίστα (δες προηγούμενη καταχώρηση).

Η απόφασή της να ενδώσει δεν έχει «όχλο», δεν έχει νευροδυναμικό, ενώ η απόφασή της να μην σε αφήσει να την κάνεις βασίλισσα της ζούγκλας έχει φέρει παρέα από Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Πάτρα, Ηράκλειο, έχει φέρει το σόι της ολόκληρο και με τις καραμπίνες του παππού και, α, και την προσωπική της αίσθηση γούστου.

Ενδεχομένως και να σε θέλει για φίλο, επειδή είσαι και γαμώ τα παιδιά «κατά τ’ άλλα». Ίσως να έχει μπουχτίσει με τις σχέσεις. Ίσως να μην λέει μαλακίες. Αλλά στην συντριπτική τους πλειοψηφία, Η ΓΚΟΜΕΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ (συνειδητά και ασυνείδητα – δεν θα βγάλουμε εμείς το φίδι από την τρύπα, στα τγέεεναααα © με τους ψυχαναλυτές). Πιθανότατα την επόμενη εβδομάδα να «είναι έτοιμη για σχέση», απλά με κάποιον άλλο.

Τώρα ξέρεις γιατί. Δεν υπάρχει αρκετό νευρωνικό φορτίο, αρκετό νευροδυναμικό μεσ’το κεφάλι της που να λέει «ΚΑΤΣΕ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΩΡΗ ΝΤΙΒΑ». Ο ανταγωνισμός νευροδυναμικού μεταξύ των clusters αναδεικνύει το ένα περισσότερο από το άλλο.

Πολύ απλά, «δεν σε γουστάρει αρκετά». Μπορεί να πονάει, αλλά είναι η αλήθεια: ούτε  εσύ γουστάρεις αρκετά εκείνη την χοντρούλα στην άκρη του μπαρ/ παρέας/ παραλίας/ εκτελεστικού αποσπάσματος. Δεν είναι αρκετή η επιθυμία σου.

Πχ.:

ΛΙΣΤΑ ΟΡΜΑΩ

Χμ, έχω καιρό να γαμ- (+10 στο νευροδυναμικό της λίστας)

Έχει και κάτι βυζγιά σαν κρεμαστούς κήπους (+4)

 (Βιολογικό ασυνείδητο) Έχει και μια ζέστη... (+1)

(Ψυχολογικό ασυνείδητο) Την λένε και Καλλιόπη, που έλεγαν και μια πρώην μου (+1)

ΛΙΣΤΑ ΒΑΣΤΑ ΜΕΓΑΛΕ

Έχει περιφέρεια ίσα με την Ομόνοια (+5 στο δυναμικό αυτής της λίστας)

Δεν μ’ αρέσουν τα μαλλιά της (+2)

(Εκλογίκευση γιατί βαριέμαι να κάνω μανούβρες) Έχω βαρύνει από τα κοψίδια (+3)

Καιρός να συμμαζευτώ (+5)

Μήπως αυτό σημαίνει ότι ένας άνθρωπος δεν είναι αρκετός για έναν άλλο; Ουχί. Δεν μίλησα ποτέ για την αυταξία, δεν έκανα λόγο ποτέ για την αξία ενός ανθρώπου ως επιβήτορα και ως σύντροφο γενικά, απλά έκανα λόγο για το φαινομενολογικό πεδίο αντίληψης της αναπαραγωγικής αξίας ετέρου (στα ελληνικά προτιμούμε να το λέμε ΓΟΥΣΤΟ) της οποιαδήποτε κοπέλας έχει τον άπεφτο.

Βέβαια, αν είσαι και ‘συ (ναι, ΕΣΥ) λίγο μουντρούχος, ε, ξεκλείδ.

Και άντε, για να το σοβαρέψουμε και για να θίξουμε και το θέμα της ευθύνης, θα κλείσω με άλλο ένα δικό μου απ’ τα παλιά:

If the case of hard determinism holds true and yet we are indeed responsible for our actions, responsibility is rendered merely a social control system that filters the dysfunctional causal chains that humanity produces; that is, we condemn and punish the actions that were meant to be harmful, thus eliminating, one way or the other, the agents that caused them; whether this social control is right or wrong, functional or dysfunctional in itself, may depend on whether the punished agent would produce another dysfunctional chain of events in the future or not. Thus, morality becomes merely crime management.

Πόλεμος Νεύρων οι Αποφάσεις; Η αβάσταχτη ελαφρότητα του ντετερμινισμού.

Μην άγχεστε, δεν έχω ούτε την διάθεση ούτε τις γνώσεις να γράφω καραβόπανα με θεωρίες νευροψυχολογίας.

Τι κρύβεται πίσω από κάθε απόφασή μας; Αριστερά ή δεξιά, Γκάζι ή Ψυρρή, θάρρος ή αλήθεια;

Από τα λίγα που έχω καταλάβει εως τώρα, δεν μπορείς να μου ξεκουνήσεις τον εγκέφαλο (παν ιντεντεντ) από την εικόνα ενός εγκεφάλου που μετακινεί την πυξίδα του «πράττω» με βάση μια συνισταμένη, ένα άθροισμα και διαφορικό μεταξύ «θέλω».

Λίγο πριν πάρω μια απόφαση, το μυαλό μου «τρέχει» τα υπέρ και τα κατά της κάθε επιλογής με τον δικό του βλαμμένο τρόπο και τα οργανώνει σε λίστες, ασυνείδητα («καλύτερα να ξενυχτίσω με Oblivion απόψε, ούτως ή άλλως δεν θα κοιμηθώ για το αυριανό διαγώνισμα»). Οι λίστες γεμίζουν με εγγραφές και κάθε εγγραφή αντιστοιχεί σε ενεργοποίηση διαφορετικών clusters νευρώνων – στο παράδειγμα του Oblivion, ενεργοποιούνται clusters ευχαρίστησης, ανταμοιβής, εκτίμησης fantasy αισθητικής, οι αναμνήσεις προηγούμενων επικών στιγμών με το παιχνίδι και τα συναφή.

Γιατί όμως υπερτερούν οι άνωθι εγγραφές σε σχέση με μια λογικώς βεβαρυμένη από την «άλλη πλευρά», «ΜΑΛΑΚΑ ΑΥΡΙΟ ΓΡΑΦΕΙΣ»; Γιατί κάθε εγγραφή έχει το δικό της νευρωνικό φορτίο, ή αλλιώς, πόσες άλλες συνάψεις θα καλέσουν πόσα άλλα clusters στην λίστα.

Κοινώς: μια αναπάντητη, 15 δικάβαλα ©.

Ας δούμε καρέ καρέ την απόφαση του παραδείγματος:

Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είμαι αγχωμένος και βαριέμαι να στριφογυρνώ. Ποιό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή;

ΛΙΣΤΑ ID: Δεν θέλω να βαριέμαι. Θα παίξω Oblivion. (+1 neural charge για την λίστα).

ΛΙΣΤΑ SUPEREGO: Άμα ξεκινήσω να παίζω, δεν θα κοιμηθώ ακόμα και τις ώρες που θα κατάφερνα να κοιμηθώ ούτως ή άλλως. Και το πρωί θα κουτουάω και δεν θα γράψω καλά. (+1 neural charge για την λίστα).

Τώρα που το λες, θυμάσαι τότε που πάλι δεν είχες κοιμηθεί και έγραψες τα αρχίδια μου;  (+3 neural charge για την λίστα).

ΛΙΣΤΑ ID: Ναι αλλά τώρα έχω αλλάξει και αντέχω το ξενύχτι (ψέμα) . (+1 neural charge για την λίστα).

Ασε που το μάθημα είναι πανεύκολο.  (+1 neural charge για την λίστα).

Άσε που αν ξεκαυλώσω με το game, θα ανέβει και το ηθικό μου, γιατί σήμερα όλα πήγαν στραβά . (+5 neural charge για την λίστα).

Και η διαμάχη συνεχίζεται, μέσα σε από κλάσματα του δευτερολέπτου μέχρι όλη τη νύχτα, αναλόγως το τι έρχεται και «κάθεται» στις λίστες και ανάλογα την ιδιοσυγκρασία καθενός. Οπότε μέχρι εδώ η ΛΙΣΤΑ ID έχει neural charge 8 και η ΛΙΣΤΑ SUPEREGO έχει neural charge 4. Η πρώτη λίστα «γεννά» την συμπεριφορά που οδηγεί τον εν λόγω κύριο μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του μέχρι τις 5 am.

Πρόκειται για ανταγωνισμό νευροδυναμικού μεταξύ επιθυμιών, αξιών και αμυνών και... όποιος αντέξει. 

Το εν λόγω παράδειγμα είναι υπεραπλουστευμένο και αφορά σε μια απόφαση με ίσως αμελητέες επιπτώσεις. Δεν είναι σοβαρό παράδειγμα. Αλλά δεν κόπτομαι να αρχίσω να μιλάω για ζωή/ θάνατο, καρριέρα, παιδιά και άλλες σοβαρές αποφάσεις αυτή τη στιγμή. Επίσης, οι εναλλακτικές σε μια απόφαση δεν είναι πάντα δύο.

Οι λίστες γενικά «τραβάνε» ό,τι κυκλώματα κάτσουν. Κριτήριο; Ελεύθερος συνειρμός, όχι απαραίτητα σε σημασιολογικό επίπεδο. Η λογική δεν παίζει πάντα πρωτεύοντα ρόλο, ούτε και η ηθική. Η απόφαση του ατόμου να δώσει προτεραιότητα στην ηθική ή/και στην λογική είναι αυτή καθ’ αυτή άλλο ένα cluster που θα ενισχύσει μια λίστα: «Ήρθε ο καιρός να σοβαρευτώ, γιατί μου αρέσει να ξέρω ότι είμαι ένα πιο ώριμο άτομο. Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ» (+6 για ΛΙΣΤΑ SUPEREGO).

Δεν υπάρχει τυχαιότητα στην βούληση (ε, εδώ δεν θα καταλήγαμε; Ελευθερία βούλησης). Οι αποφάσεις μας είναι η συνισταμένη της ιδιοσυγκρασικής ιστορίας άλλων αποφάσεων, εσωτερικεύσεων, εκμαθημένων συμπεριφορών, τιμωριών και επιβραβεύσεων και βιολογικών προδιαθέσεων (ηδονισμός, ενοχισμός κλπ από εργοστασιακές ρυθμίσεις).

Γιατί τότε δεν μπορούμε να προβλέψουμε την ανθρώπινη συμπεριφορά, αδαή και θρασύ Παναή, δεδομένου ότι έχουμε όλα τα δεδομένα; Πρώτον, γιατί δεν τα έχουμε όλα τα δεδομένα. Δεύτερον, δεν έχουμε την τεχνολογία και τη μεθοδολογία που θα μας επιτρέψουν να πάμε μέχρι εκεί. Θα πάμε ποτέ μέχρι εκεί, να ξέρουμε ακριβώς τι θα πράξει ο καθένας μας μετρώντας μόνο την σκέψη;

Ακόμα καλύτερα: άντε και μπορούμε. Θέλουμε; Η ζωή θα γίνει βαρετή. Το σύστημα «εγκέφαλος» είναι αρκετά χαοτικό για το μακροεπίπεδό μας (“it is random enough”) και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το πως παράγονται τα random rolls εκεί μέσα.

Αλλά για ένα πράγμα είμαι προς το παρόν σίγουρος: κανένα φάντασμα στη μηχανή, κανένας θεός ή διάολος, κανένα αποκούμπι κβαντομηχανικής (το σύγχρονο “magic happens”) δεν ευθύνεται για το τι μας αρέσει, τι ορίζουμε, ποιοί είμαστε και τι αποφάσεις παίρνουμε. Ακόμα και αν αποφασίσουμε να γυρίσουμε τη ζωή μας ανάποδα, κάποια μεγάλη παρέα νευρώνων κρύβεται από πίσω... απωθημένο; Φιλοσοφία; Τα σοφά λόγια ενός γονιού ; Μια ωραία γκόμενα; Η επιβεβαίωση του ότι «το κάνω επειδή μπορώ»; Δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς.

Περισσότερα πάνω στο θέμα στο άμεσο μέλλον... χωρίς την ψευδαίσθηση ότι έλυσα ένα debate αιώνων. Απλά το πάω κάπου... to be continued.

PS.: Θυμάμαι μια συζήτηση περί ντετερμινισμού στην ψυχολογία με μια καθηγήτριά μου η οποία κατέληξε στο «Παναγιώτη, μην τα λύεις όλα σε αιτία-αποτέλεσμα, δεν θα καταλήξεις πουθενά». Εκείνη τη στιγμή 2 πράγματα πέρασαν από το μυαλό μου:

1. Το «αυτό που κάνεις δεν θα σε οδηγήσει πουθενά. Παντού θα βρεις κλειστές πόρτες και αδιέξοδα ©».
2. Μια ακαδημαϊκή κόλαση γεμάτη επιστήμονες που «ξέρουν καλύτερα», όπου όλες μου οι εργασίες και άγραφτες πτυχιακές μου λιώνουν μέσα σε πισίνες από λάβα, όπου ο φίλος μου ο Πετρίδης® έχει πάντα δίκχιο, όπου τα θερμόμετρα μετρούν πλέον το πόσο fail έχω καταντήσει και οι στριπτηζούδες την κάνουν ψιθυρίζοντας «δεν είχε ποτέ αξιόλογες πηγές...»

Ε, όχι.

Δείτε επίσης όλα τα παρακάτω που δεν έχω διαβάσει φυσικά ποτέ μου:

Dennett, Daniel C. (2003). Freedom Evolves

Pinker, S.(2002) The Blank Slate: The Modern Denial of Human Nature.

Libet, B.; Gleason, C.A.; Wright, E.W.; Pearl, D.K. (1983). "Time of conscious intention to act in relation to onset of cerebral activity (readiness-potential). The unconscious initiation of a freely voluntary act". Brain 106 (3): 623–642.

Ή απλά Wikipedia.

"Αν" για αρχάριους

Αν τσιλλάρεις κάθε όταν οι άλλοι φρικάρουν
και επιρρίπτουν τη φρίκη αυτή σε σένα
Αν το'χεις όταν όλοι οι άλλοι λένε ότι το 'χασες
αλλά συμπεριλαμβάνεις και την αμφιβολία τους
Αν μπορείς να αράζεις ήσυχα
Ή να μην λες παπαριές όταν σου λένε παπαριές
Ή να μην τραμπουκίζεσαι όταν σε τραμπουκίζουν
Και παρόλ' αυτά να μην ποζεριάζεις

Αν μπορείς μην σκαλώνεις στις φιλοδοξίες σου
Αν μπορείς να σκέφτεσαι χωρίς να αυνανίζεσαι
Αν μπορείς να κοντρολλάρεις pwnage και botch το ίδιο
Αν μπορείς να αντέξεις να ακούς τις αλήθειες σου
να έχουν γίνει ευαγγέλιο για τα ζώα
Ή να βλέπεις τα έργα σου σπασμένα και να τα φτιάχνεις
πάλι από την αρχή με εργαλεία φθαρμένα

Αν μπορείς να μαζέψεις ό,τι κέρδισες
Και να τα παίξεις όλα για όλα
Και να τα χάσεις και φτου κι απ'την αρχή
Και να κάνεις τουμπεκί για τ' όλο στόρυ
Αν μπορείς να μαζέψεις όλο σου το είναι
Να σε στηρίξει όταν έχει πλέον χαθεί
Και να κρατιέσαι καλά όταν δεν έχεις πλέον τίποτα
Πέρα από το νεύρο να πεις "Βάστα!"

Αν μπορείς να μιλάς στο πλήθος χωρίς καραγκιοζιλίκια
Ή να σεργιαννάς με VIPs και να μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα
Αν ούτε εχθροί ούτε φίλοι μπορούν να σε γαμήσουν
Αν όλους τους υπολογίζεις αλλά κανέναν δεν λατρεύεις
Αν μπορείς να τα βγάλεις πέρα στα ανελέητα τα ζόρια
Κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορείς και ό,τι χρειάζεται...







….σάλτα και γαμήσου!






Ελεύθερη μετάφραση από το "If..." του Kipling.

Brain Blurt Miscellanea: Greek Blurts Part 1

-Μόνο αν σου δώσω ένα μαχαίρι και την δυνατότητα να επιλέξεις πoιος θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει...μόνο αν σε κάνω θεό.... μόνο αν σε κάνω τέρας.... μόνο τότε θα καταλάβεις πόσο και αν είναι χρήσιμη η στοργή μιας μάνας, η περηφάνεια ενός πατέρα για τα παιδιά του, ο μόχθος της εργασίας, η εμπάθεια ενός βλάκα, η άκαρπη ευφυία του σνομπ, η ψυχρότητα του επαγγελματία. Θα πρέπει να γίνεις δαίμονας πριν καταφέρεις να κατανοήσεις το Φως στην πραγματική του μορφή. Το φως δεν είναι θεός, αλλά εργαλείο. Όταν θα χρειαστεί να μελετήσεις στα σκοτεινά, δεν θα θέλεις ένα θεό, αλλά έναν φακό, σε όλο του το απλοϊκό και ψυχρό μεγαλείο.

- Αν θες να δεις τι σου στέρησαν οι γονείς σου όταν ήσουν παιδί, μελέτησε προσεκτικά τις ιδιότητες που έχεις αποδώσει στον προσωπικό σου θεό.

-Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να χορτάσει την ανάγκη του για μαγεία με τις δεδομένες μετριότητες του παρόντος όσο υπάρχουν τόσοι κόσμοι που περιμένουμε να ξετυλιχτούν μπροστά μας στο μέλλον και τόσοι άλλοι να θυμόμαστε από το παρελθόν;

-Η άποψη μας και η πίστη μας για θέματα που δεν μπορούμε να εξιχνιάσουμε με άμεση έρευνα εξαρτώνται κυρίως από το τι θεωρούμε ως εύστοχη αναλογία για να περιγράψουμε τα θέματα αυτά.

- Η Αλήθεια δεν φαίνεται ποτέ αν προσκολληθούμε, σαν είδος, σε μία άποψη, σε μία επιστήμη ή σε ένα περιορισμένο θεματικό φάσμα ανάπτυξης και συλλογικών δραστηριοτήτων. Είναι την στιγμή της μετάβασης της οπτικής μας γωνίας από την μια πλευρά στην άλλη που μπορούμε για λίγο να κρυφοκοιτάξουμε την Αλήθεια και μετά να ξαναβυθιστούμε στο σκοτάδι νέων ερωτημάτων, μέχρι την επόμενη μεγάλη ανακάλυψη. Η ανθρωπότητα μέχρι τώρα και για καιρό ακόμα θα εξελίσσεται αναβοσβήνοντας τις κοσμικές λάμπες-
                 - με την Αλήθεια ανάμεσα, ένας κύκλος απο λαμπτήρες - οι επιστήμες, οι τέχνες, η φιλοσοφία, ο αθλητισμός - και στιγμιότυπα εικόνων από το κέντρο του κύκλου, το κατασκότεινο "?", παρέχω την εικόνα της παραπάνω παραγράφου. Επειδή μου καρφώθηκε στον εγκέφαλο μια μέρα και δεν είπε να ξεκολλήσει.

* Treat ΑΛΗΘΕΙΑ as a concept more on par with "the answer to everything: 42" rather than as being similar to "Have you found Jesus" from Jahova Witnesses - there is no absolute truth, and THAT might be the truth of it. 

Brain Blurts I

- We used God as a cushion to lean against when philosophers dared to shock us with their innovative and revolutionary ideas.

- We all are anxious liquids, trying to fit in the social bottle.

- No good nor evil, no order nor chaos. It’s only human versus primal, forebrain versus basal ganglia. Both aspects have good and bad sides, ordered and chaotic elements. The human part is capable of conceiving a world and a future outside its own, taking care of other animals and their futures. The primal part is what makes caressing, kissing and having sex feel natural and all cozy inside us. The human evil is to control, terrorize, manipulate, expand and enslave, the primal evil is to lie, to steal, to kill, to cheat. The human order is based on knowledge and prior calculation and aims towards sustainable growth, the primal order builds upon what survives and creates wooden dams, nests and termite towers. The human chaos encompasses the desire and the acts towards freedom from the natural bonds, the primal self, the human slavery and aims towards artistic expression, freedom of spirit, divergent thinking. Primal chaos is doing what feels right at the moment, aiming at the fullest gratification possible.

ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ

Ανοίξαμε τα μάτια μας και είδαμε με τρόμο

Πόσο αόριστο κίνδυνο ο χρόνος προγεννάει

Κοίταξε και το μυαλό μας και ηλεκτρίστηκε

Και με πεφωτισμένο σάλτο

Φτιάξαμε παιγνία.

Κραυγάσαμε

Με στόμφο, καταγράψαμε

Με χάρη και μετά στα χρόνια ποτιστήκαμε

Κάθε γόνος να γεννά και να γρονθοκατακτίζει.

Χαμογελάσαμε με τρέλα

Στο πρόσωπο της καταιγίδας

Και με παγωμένο βλέμμα

Εκτελέσαμε τους κυνηγούς μας

Οριοθετήσαμε το θάρρος

Και του χαρίσαμε βιβλία

Ξορκίσαμε τις μάγισσες

Και τις καλέσαμε πίσω

Ο χρόνος συνέχισε οικτρά να στεγνοπάλλεται

Και εμείς τον αδαή χαβά μας, που όπως το χε

Η τύχη, μας κρατεί στεγνούς και κομψούς ακόμα.

Και κάτι ακόμα παραμένει

Να μας ενδοτρώει.

Γιορτάσαμε,

Ξεχάσαμε το ντήλ,

Για να ηλεκτριστούμε και να αναδυθούμε

Γεννήσαμε γοργά μια άρρωστη σκιά μας

Και τώρα θέλει την σπηλιά και τα παιδιά μας.

Κι ας είναι η σπηλιά στεγνή και εμείς παχείς,

Κι ας είναι η τσέπη μας επενδυμένη

Και τα σπαθιά γεμάτα

Η σκιά πεινάει.

ΒΑΣΙΚΗ ΠΛΑΝΗ

Βλέπω τ’ αστρικό τραγούδι να παρελαύνει μπρος μου

Τις νότες καταγράφω μ’ ενοχή και το κενό γεμίζω

Σύμφωνο με βρίσκει η ενδότερη δομή, διαμάντι!

Φωλεύει σε γαλαξίες μακρυά μεσ’ την καρδιά σας

Και δωσ’ του οι αστραποσφυριές, τα σίδερα παντρεύουν

Πλέκουν οι αστραράχνες σοφιστά και πυρηνοδένουν

Ανασαίνει ο χώρος με φωτιά και αποπνέει σκόνη

Σίγουρα μια φωλιά, αναμφίβολα μια σίγουρη γωνιά

Ένας στρόβιλος μας γνέφει και γρηγορογυρίζει

Απαγάγει απ’ το ρόλο τους τα φτωχοφωλιασμένα

Φτερά στη σκέψη δίνουν και οι σοφοί το σκάνε

Της φυγής η ώρα μού σφυρά κι’ άκραυγα με σπρώχνει

Και στη φωλίτσα τρέχω, γαλαξίες μακρυά

Λάκτισμα ανθρώπου μα γιγαντολαχανιάζω

Στην θύρα πλέον δεν χωρώ και γύρω-γύρω τρέχω

Δρασκελώνει ο τρόμος και ψυχολαχταράω

Και με ένστικτο Παβλοφικό ψιθυρογαυγίζω

«Φοβού τους σπουδοκεντρικούς, σε βλέπω και προβλέπω»

Φλύαρο με βρίσκει η ενδότερη δομή, λεπίδι!

Τις νότες σβήνω μ’ ενοχή και στο κενό αρμενίζω.